Zapobieganie błędom to praktyka projektowania polegająca na takim skonstruowaniu interfejsu, aby błędy były trudne lub niemożliwe do popełnienia, zamiast polegać na poprawnych komunikatach o błędach po fakcie. Jest to jedna z najstarszych zasad użyteczności, pojawiająca się w heurystyce Nielsena i wcześniejszej literaturze poświęconej czynnikom ludzkim, i opiera się na spostrzeżeniu, że uniknięty błąd nic nie kosztuje, podczas gdy poprawiony błąd wymaga czasu, uwagi, a często i zaufania.
Techniki te dzielą się na kilka rozpoznawalnych grup. Ograniczenia całkowicie zapobiegają wprowadzaniu nieprawidłowych danych, na przykład gdy selektor dat uniemożliwia wybór daty niemożliwej do wprowadzenia lub gdy pole numeryczne akceptuje tylko cyfry. Rozsądne ustawienia domyślne zmniejszają liczbę decyzji, w których możliwe jest dokonanie błędnego wyboru. Przejrzyste wymagania formatowania wyświetlane przed wprowadzeniem danych, a nie po odrzuceniu, pozwalają uniknąć frustracji związanej z zgadywaniem, czego żąda pole. Kroki potwierdzenia chronią przed nieodwracalnymi działaniami. Funkcja cofania, tam gdzie jest dostępna, jest lepsza od potwierdzenia, ponieważ nie przerywa typowego przypadku, gdy użytkownik ma rację.
Czynniki ludzkie odróżniają pomyłki od błędów, a to rozróżnienie zmienia sposób rozwiązania problemu. Pomyłka to błąd w realizacji, w którym osoba miała dobre intencje, a zrobiła coś złego: popełniła błąd w pisowni, kliknęła sąsiedni element sterujący, ominęła mały cel. Problemy te są rozwiązywane poprzez fizyczny projekt, większe cele, odpowiednie odstępy, oddzielenie działań destrukcyjnych od konstruktywnych oraz wyrozumiałe podejście do wprowadzania danych. Błąd to błąd w planowaniu, w którym osoba zrobiła dokładnie to, co zamierzała, a jej intencja była niewłaściwa w danej sytuacji. Wymaga to lepszych informacji, bardziej przejrzystych modeli i bardziej merytorycznych informacji zwrotnych, a żadne określenie rozmiaru celu nie pomoże.
Czas walidacji to często powtarzająca się decyzja praktyczna. Walidacja po przesłaniu danych zmusza użytkownika do korygowania błędów długo po ich wystąpieniu, wyrwanych z kontekstu i często po ponownym wyrenderowaniu strony i utracie wprowadzonych danych. Walidacja po każdym naciśnięciu klawisza sygnalizuje błędy przed zakończeniem wprowadzania danych i jest postrzegana jako nieprzyjazna. Walidacja w momencie utraty fokusu przez pole, przy jednoczesnym pozytywnym potwierdzeniu poprawnych danych, to wzorzec, który najlepiej sprawdza się w większości kontekstów, a zachowanie wszystkich wprowadzonych danych w przypadku niepowodzenia jest nie do negocjacji, niezależnie od czasu.
Zapobieganie błędom musi również uwzględniać to, co się dzieje w przypadku awarii samego systemu, ponieważ nie wszystkie błędy są spowodowane przez użytkownika. Niepowodzenia płatności, przekroczenia limitu czasu, wygasłe sesje i utracone połączenia to sytuacje, w których użytkownik nie popełnił błędu i potrzebuje jasnej ścieżki postępowania, a nie komunikatu opisującego stan wewnętrzny. Zachowanie pracy po wygaśnięciu sesji, transparentne ponawianie prób w bezpiecznych warunkach oraz wyjaśnianie, co należy zrobić dalej, to odpowiedniki zapobiegania błędom w przypadku awarii systemu.
Zapobieganie błędom dotyczy również decyzji operacyjnych dotyczących produktu, a nie tylko interfejsu. Systemy umożliwiające zamknięcie konta z zaległym saldem, złożenie zamówienia na produkt, którego nie można dostarczyć na podany adres, lub umówienie wizyty poza godzinami pracy generują błędy poprzez reguły biznesowe, a nie poprzez projektowanie interakcji, a wynikające z tego problemy ujawniają się w postaci skarg klientów, a nie ustaleń dotyczących użyteczności. Identyfikacja tych problemów wymaga prześledzenia ograniczeń rzeczywistego działania i potwierdzenia, że interfejs je wymusza od samego początku, gdy tylko informacje są dostępne, zamiast akceptować dane wejściowe i później zawodzić, co jest schematem generującym najkosztowniejsze prace naprawcze.
W ujęciu komercyjnym, prewencja opłaca się najbardziej w przypadku przepływów o wysokiej wartości i dużej liczbie porzuceń: płatności, rejestracja, formularze aplikacyjne i wszelkie procesy, które użytkownik wykonuje raz i których nie może łatwo wznowić. Są to przepływy, w których pojedynczy błąd często całkowicie kończy sesję. Identyfikacja rzeczywistych miejsc występowania błędów, z wykorzystaniem analityki pól formularzy i nagrań sesji, to standardowa praca diagnostyczna w… Audyt UXa wynikające z tego poprawki należą do najpewniejszych elementów Usługa CRO zaległości, ponieważ odnoszą się do udokumentowanej awarii, a nie hipotezy dotyczącej preferencji.