Kanban to metoda zarządzania pracą, która kładzie nacisk na wizualizację przepływu pracy, ograniczanie ilości pracy w toku i zarządzanie przepływem, zamiast organizowania dostaw w partie o stałych ramach czasowych. Kanban powstał w zakładach produkcyjnych Toyoty i został zaadaptowany do pracy opartej na wiedzy, a jego głównym mechanizmem jest to, że nowe zadania są wprowadzane do systemu dopiero wtedy, gdy dostępne są moce przerobowe, a nie narzucane zgodnie z harmonogramem.
Tablica wizualna jest elementem najbardziej rozpoznawalnym, ale nie najważniejszym. Kolumny reprezentujące rzeczywiste etapy pracy, z widocznym każdym elementem w trakcie jej przemieszczania, pozwalają każdemu na obserwację stanu systemu. Ważne jest, aby kolumny odzwierciedlały rzeczywistość, w tym stany oczekiwania, w których praca pozostaje bezczynna i oczekuje na recenzję, zatwierdzenie lub kontakt z innym zespołem. To właśnie w tych kolejkach zazwyczaj spędza się większość czasu i są one niewidoczne na uproszczonych tablicach.
Ograniczanie pracy w toku to mechanizm, który przynosi korzyści i jest tym, czemu organizacje najbardziej się sprzeciwiają. Ograniczanie liczby elementów na każdym etapie wydaje się obniżać produktywność, ale efekt jest odwrotny: rozpoczynanie mniejszej liczby zadań jednocześnie oznacza, że każde z nich kończy się szybciej, zmniejsza się przełączanie kontekstów, a kolejka niedokończonych zadań przestaje rosnąć. Zespoły, które rozpoczynają wszystko, o co poproszono, a kończą niewiele, to sytuacja, którą limit ma naprawić.
Limit pełni również funkcję diagnostyczną. Gdy praca nie może posuwać się naprzód, ponieważ kolejny etap jest już przepełniony, ograniczenie staje się natychmiast widoczne, a uwaga zespołu skupia się na jego odblokowaniu, a nie na rozpoczynaniu czegoś nowego. To właśnie przekształca tablicę z urządzenia śledzącego w narzędzie zarządzania i dlatego tablice bez limitów zazwyczaj stają się jedynie prezentacją postępów, a nie narzędziem usprawniania przepływu.
Metryki te różnią się od tych stosowanych w podejściach iteracyjnych i mają bardziej bezpośrednie znaczenie. Czas cyklu mierzy czas potrzebny na wykonanie elementu od początku do końca, przepustowość mierzy liczbę elementów ukończonych w danym okresie, a rozkład czasów cyklu wspiera probabilistyczne prognozowanie terminu zakończenia przyszłych prac. Są one obserwowane, a nie szacowane, co pozwala uniknąć czasochłonnego szacowania, które w innych podejściach pochłania znaczną ilość czasu.
Ewolucyjne założenie tej metody odróżnia ją od ram, które narzucają strukturę. Kanban zaczyna od procesu w jego obecnym kształcie, uwidacznia go i stopniowo ulepsza, zamiast wymagać nowych ról i zdarzeń. Dzięki temu wdrożenie Kanbanu jest mniej destrukcyjne i bardziej wykonalne politycznie w organizacjach, które opierają się reorganizacji, choć oznacza to również, że zespół stosujący go powierzchownie może kontynuować pracę dokładnie tak samo jak wcześniej, z dołączoną tablicą.
W niektórych kontekstach sprawdza się lepiej niż podejścia oparte na iteracjach. Nieprzewidywalne przybycie pracy, wsparcie i konserwacja, zespoły operacyjne oraz wszelkie sytuacje, w których zobowiązania wobec stałej partii zadań są wielokrotnie zakłócane, stanowią lepsze rozwiązanie w zarządzaniu przepływem niż planowanie sprintu. Wiele zespołów łączy elementy obu tych metod, stosując rytm planowania i przeglądu, a jednocześnie zarządzając samą pracą w oparciu o przepływ, co jest rozwiązaniem pragmatycznym, a nie kompromisem.
Ponieważ poprawa wynika z konfrontacji z kolejkami i ograniczeniami, które często leżą poza zespołem realizującym, metoda ta często ujawnia wąskie gardła organizacyjne, a nie zespołowe. W praktyce jest stosowana w ramach rozwój produktów i jest równie przydatny w procesach projektowania i badań, a organizacje prowadzące mieszane prace dostawcze i operacyjne często stosują go w różnych obszarach. Dział IT gdy nieprzewidywalne przybycie sprawia, że zobowiązanie do stałej partii staje się niepraktyczne.